Een warm geluid
van een zachte stem
Uit volle borst
Ik hou van hem

Ik ben zo dichtbij
stom geslagen
Maar zij begrijpt
Ik hou van haar

Ik volg mijn gevoel en het leidt mij af.

het schuurt

constant.

het residu hoopt op
klemt mij vast
verstikt

Ik denk steeds vaker dat ik de leegte zelf gemaakt heb. Een met de hand uitgegraven ravijn tussen mij en de wereld.

tot ik mijn lef toon
volg jij je echo

ik ben een mens ook
ik heb mijn wensen

mompel mijn tekst op
jij maakt de grens op

ik vind de rust in
mijn manifesto

0 1 2 3 4 0

Maar ik voel mij niet minder alleen.

Ik heb goed voor mijzelf gezorgd.

Het regent.

Een kruin als plukje gras naast een grote hoop.

“Hier beneden!”

Zijn armen zijn diepgeworteld.

Hij staat rechtop.

“Ik heb mijzelf begraven.”

De modder maakt plaats voor een glimlach.

Het gat loopt vol.

“Goed voor de plantjes!”

Dat is ook zo.

eerlijk
fragiel
in balans

ik ben ruim alleen

op afstand geeft zich een kans

en zij is in de buurt

ver te veel vond ze

een kans

door een kleine stem
haar ogen groot gemaakt

begrepen

net nu die van hem

hopeloos

onverblind

genezen

Kunst als excuus.

Ik ben verslaafd.

Het is niet mijn schuld, maar wel mijn verantwoordelijkheid.

Ik ben eenzaam en opzoek naar gezonde patronen. Een structuur in de chaos.

Mijn hoofd werkt niet. Ik heb kaders nodig.

Ik herken alles.

Ik ontkom er niet aan.

Ik bijt op mijn tanden.

Ik ga er doorheen.
Ik ga er doorheen.
Ik ga er doorheen.
Ik ga er doorheen.
Ik ga er doorheen.
Ik ga er doorheen.
Ik ga er doorheen.
Ik ga er doorheen.
Ik ga er doorheen.
Ik ga er doorheen.

Hou je van jezelf?

Ik zie een vaag verleden van harde waarheden.

Ik hoor korte zinnen.

Kijk me aan.

Red jezelf.

Ik maak mij onterecht zorgen.

Als ik omkijk, zie ik puin.

Kijk ik vooruit, zie ik puin.

Als ik opsta, zie ik licht.

Ga ik slapen, zie ik puin.

Je zoekt mij op.

Zoals jij het wilt.

Ik ruik je.
Ik zie je. Je bijt. Ik vlucht.

Maar ik heb hoop,
dus ik kom terug.

Zoals jij het wilt.

Hoe kom ik los?

Ik zak er in, met mijn handen in de lucht.
Ik zwaai en wurm mij verder.

Mijn hele lichaam onder.

Ik kijk naar boven.

De lucht.
Hij is er nog.

Ik sla een ademhaling over.
Die bewaar ik voor hierna.

Dan verdwijn ik.

Er mist iets in mijn hoofd.

Als die mist lang genoeg blijft hangen wordt het grijs.

Ik voel de eerste spetter al.
Het is geen water.
Het is zwaarder.

Ik veeg het van mijn gezicht weg.

Als ik niet oplet dan loop ik leeg.
Ik houd mijn handen voor mijn ogen.

Natte handen.

Bah.

Ik denk de hele tijd aan chips eten.

Ik denk de hele tijd aan aftrekken.

Ik denk de hele tijd aan wegrennen.

Ik denk de hele tijd dat het niet lukt.

Ik denk de hele tijd dat ik het niet kan.

Ik denk de hele tijd laat mij met rust.

Ik denk de hele tijd laat mij niet alleen.

Ik denk de hele tijd hoelang nog.

Ik denk de hele tijd het hoeft niet.

Ik denk de hele tijd ik stop.

Ik denk de hele tijd vergeef mij.

Ik denk de hele tijd vergeet mij.

Ik denk de hele tijd sorry.

Ik denk de hele tijd red mij.

Ik denk de hele tijd stop.

Ik denk de hele tijd.

Hoi papa. Vannacht zag ik je. Levensecht. Toch is het maar een droom.

De feestdagen zijn voorbij en het voelt alsof we over december heen gesprongen zijn. Toch hebben we alles gedaan. Met kerst gedineerd, een kerstboom opgezet en nieuwjaar gevierd.

Ik mis je.

Zo abrupt als ik afstand neem van dingen, moesten wij afscheid nemen van jou.

Vandaag is de lucht blauw. Het is het nieuwe jaar. Ik draag je nog even met me mee. Misschien wel tot ik er niet meer ben.

Om half vier word ik wakker. Dat doe ik al dagen.

Mama huilt veel. Ook ’s nachts. Ze is verdrietig en maakt zich zorgen om de toekomst. Het doet me pijn. Dat weet zij ook. Toch ben ik er. En zij is er ook.

Nu is het bijna half zes. Ik probeer te kiezen tussen wachten en slapen. De keuze is een illusie.

Ik huil ook. Niet vaak en meestal alleen. Ook hierin valt niets te kiezen.